Dokazna sredstva u poreskom postupku

Građani Beograda su se mogli susresti sa nezakonitim postupanjem organa lokalne samouprave prilikom utvrđivanja osnovice poreza na imovinu.

Naime, Zakonom o porezima na imovinu, predviđeno je da se vrednost nepokretnosti (poreska osnovica) utvrđuje na osnovu njene korisne površine i na osnovu prosečne cene kvadratnog metra  odgovarajuće zone u kojoj se nalazi. Grad Beograd svake godine donosi Odluku o visini prosečne cene kvadratnog metra po zonama, s tim da za vlasnike neizgrađenog gradskog građevinskog zemljišta koje se isključivo koristi za poljoprivrednu proizvodnju, se propisuje poreska olakšica, da se ovakvo zemljište oporezuje kao poljoprivredno ali samo za potrebe utvrđivanja poreza na imovinu.

U praksi, organi lokalne samouprave su nezakonito, ovu poresku olakšicu izjednačili sa poreskim oslobođenjem iz čl. 12 st. 1 .tač 10 Zakona o porezima na imovinu, što je dalje impliciralo, da su vlasnicima nepokretnosti tražili rešenje o registrovanom poljoprivrednom gazdinstvu kao jedini dokaz da se njihovo zemljište koristi isključivo u poljoprivredne svrhe. Na ovaj način se, krajnje nezakonito, insistiralo na ekskluzivnosti jednog dokaza o nekoj činjenici u odnosu na sve ostale načine dokazivanja iste činjenice, što je direktno suprotno proklamovanoj slobodnoj oceni dokaza po Zakonu o opštem upravnom postupku. U ovom slučaju, to bi značilo da se činjenica namene zemljišta može dokazati samo i isključivo rešenjem o registraciji poljoprivrednog gazdinstva, i da se svi ostali dokazi uopšte ne uzimaju u obzir.

Drugostepeni organ je postupajući po našoj žalbi ovakva prvostepena rešenja poništio i predmet vratio na prvostepeni postupak, upravo ukazujući da je naš stav ispravan i zakonit, tj da su sva dokazna sredstva ravnopravna i da se činjenica namene konkretne parcele može utvrđivati i drugim dokazima (uviđaj na licu mesta, izjava stranke itd).

Advokat Aleksandar Đurić
Podeli: